Verslag vakantie La Palma 2010

Panorama La Palma 2010

Van 12 tot 19 maart vertrokken we met een grote groep naar La Palma. Hieronder vinden jullie een uitgebreid verslag van deze vakantie. Voor de mensen die niet alles willen weten heb ik de waarneemavonden aangeduid in italic en vind je onderaan de waarnemingen zelf.

Dag 1, vrijdag 12 maart
Iets na half 12 werd ik afgezet op Schiphol volgeladen met reistassen. Op mijn rug de cameratas, in mijn rechterhand de reiskoffer en in de linkerhand een trolley met daarin de kofferdobson. Na een kwartier zag ik Roel en Maayke met Pim, en we vonden daarna vlug Eric die al bij de transavia incheckbalie stond. Na nog een paar minuten kwamen Michael, Yvonne, Norbert en Demelza ook aangelopen en waren we compleet.

Het inchecken ging niet helemaal volgens plan. Michaels handbagage werd er om een of andere reden uitgeplukt en woog met 17kg toch echt te zwaar. De enige oplossing was dat de koffer mee ging als ruimbagage, wat natuurlijk ver van ideaal is. Toch zat er niks anders op, en zag Michael zijn 12” via de rollerband verdwijnen om pas op La Palma weer te zien. Bij de controle aangekomen moest ik mijn schoenen en riem uit en af doen, en daarna mijn cameratas open maken. Iets later werd de kofferdob van de bagage geplukt en moest ook de trolley open. Maar de cijfercombinatie van het slot was gereset en ik kreeg het niet open. Dan maar brute kracht, en de ritssluiting losgetrokken. De douanier was erg vriendelijk en geïnteresseerd, en liet ons vervolgens door. Maar nu was ik mijn ticket kwijt! Na een zoektocht en een aantal zweetdruppels later bleek dat ik het ticket onder het riempje van de cameratas had gestoken en Michael had de tas al op zijn rug. Nu konden we eindelijk even ontspannen en wat gaan eten en drinken. Niet veel later was het tijd om het vliegtuig in te stappen, en zo bevond ik me plots naast een sappige 40+er… Goed. Aan boord kwam ik nog oude bekende tegen. Hoe klein kan de wereld soms zijn?

De vlucht ging prima en met een zachte landing gleden we de landingsbaan van Aeropuerto de la Palma op. Buiten gekomen voel je natuurlijk direct het temperatuursverschil, maar de hemel was bewolkt. Michael laat zelf wel even weten hoe het met zijn dobson afgelopen was. In de garage verderop konden we de auto’s ophalen en reden we (met een tussenstop bij de supermarkt) naar de westzijde van het eiland, waar het huisje stond en de hemel minder bewolkt was. Het huisje was prachtig, maar echt laat hebben we het niet meer gemaakt (er kwam ook bewolking inzetten). Na kort even op het terras gezeten te hebben zochten we moe van de reis onze bedden op.

Dag 2, zaterdag 13 maart
Zaterdag begon zonnig en blauw, met dunne wolken. We besloten deze dag de berg op te gaan voor een bezoek aan de omgeving bij de Observatorio de Astrofysica op de Roque de los Muchachos. Van het huisje naar de top kom je door verschillende gebieden met een enorme variatie aan natuur. Kloven met struikgewas en cactussen maken plaats voor bosgebieden welke weer plaatsmaken voor hoogvlaktes met minimale begroeiing. Hoog boven de wolken bevind zich een ander prachtige gebied wat her en der doet denken aan een maan/mars landschap. Allerhande verschillende kleuren gesteente wisselen zich af in puntige en steile gesteentes, waarvandaan adembenemende vergezichten te zijn bewonderen over het eiland, tussen de toppen, in de dalen en via de zee naar de horizon. Op de top zelf staan de vele gebouwen die samen het gebied vormen waar het echte werk wordt verricht. Naast de enorme koepels vind je ook de vele klein koepeltjes waar tegen betaling vanuit huis gefotografeerd kan worden. Ook staat er een residentie voor de onderzoekers, waar idioot genoeg aan de kant van de weg niks te bekennen is van goede gordijnen. ’s Avonds straalt het licht gewoon naar buiten! Toch wel een beetje gek, hoewel ik me afvraag hoeveel schade het doet.

Iets naast de Observatoria konden we genieten van een korte maar mooie wandeling naar een fantastisch uitzichtpunt. Onderweg al zoekende naar geschikte waarneemlocaties! Na de wandeltocht zijn we iets oostelijker gereden alwaar uiteindelijk een geschikte waarneemplek op 2300 meter hoogte werd gevonden. De bedoeling was deze diezelfde avond weer op te zoeken. Voordat we de auto in gingen pakken hebben we nog een barbeque gehad die grotendeels de kritische smaaktest van Eric niet kon doorstaan, maar ik ben dan ook de enige die een geparfumeerd worstje weg kon krijgen. Er zal wel iets mis zijn met mijn smaakpapillen!

Onderweg naar de top werden we des te hoger des te enthousiaster. Orion, hoe hoog!!! Dat 20 graden zo belachelijk veel kan schelen, dat had ik nooit verwacht. Eenmaal op de top gekomen was het haast nog beter dan verwacht, wát een hemel! Veruit de beste hemel die ik ooit heb gezien, en met wat voor een objecten. Na het opstellen, wat nog wel even wennen was in een dergelijke donkere locatie was het tijd om de Messier lijst af te maken. Ik moest er nog één, en Michael nog twee. Hij had echter problemen met zijn dobson en hoewel ik hem nog heb helpen zoeken naar een schroefje, moest ik me excuseren omdat ik toch echt wilde beginnen. Achteraf gezien was het misschien wel net zo netjes geweest als ik had gewacht tot we beide klaar waren, maar dat bedenk je je pas later. Zo kwam het dus dat ik slechts enkele minuten voor Michael de lijst af had, maar het maakt allemaal ook niks uit. Zonder Michael had ik het nooit kunnen doen, dus ik ben hem uitermate dankbaar en geef hem graag alle eer. Die avond heeft de kofferdobson zijn ware kracht kunnen tonen, en wat ben ik er blij mee zeg. Stabiel (zelfs in die wind), soepel, vernuftig en verbluffend mooi. Wat wil ik nog meer?

Waarneemavond 1
De objecten volgen later in dit verslag, maar wat heb ik me daar een prachtige dingen gezien. Toen ik even bij Roel kwam kijken naar, hoe ongelooflijk, Eta Carina, zag ik in het zuiden sterren opkomen die ik niet herkende. En één ster was vrij helder, maar wel erg wazig. Een vlekje? Wat kan dat zijn? Al lopend naar mijn kijker viel het kwartje en begon ik sneller te lopen. Omega Centauri? Eenmaal bij de kijker zette ik mijn 13mm in de focuser en schoof ik de kijker in de juiste richting. Ja!! Het 13mm oculair vulde zich vrijwel geheel, de volle 0.7 graden, met de grootste bolhoop aan onze hemel. Wat een enorm uitgebreid en groot ding! Duizenden en duizenden klein sterpuntjes, met zachte doch zichtbare kleurverschillen verspreiden zich egaal over een enorme cirkel/ovaal. Kleine hoopjes in en rond de bolhoop zelf springen er uit. Omega Centauri is een object wat je oculair in glijd, en niet verschijnt. Ter vergelijking kon ik M13 reeds in beeld zetten, en hoewel deze bolhoop groot en fel blijft (vooral compacter) is er geen vergelijken aan. Er van overtuigd dat er meer avonden zouden volgen, en onder de indruk van een dergelijke sterrenhemel heb ik me vooral vergaapt aan een aantal heldere en bekende objecten, met een paar nieuwe zuidelijke objecten. Het hele gebied rond M42 met de 22mm LVW en 30mm TS ED van Michael, m51, Centaurus A, de Sombrero, prachtig! Gegenschein, zodiakaal licht, de wintermelkweg. Open sterrenhopen rond Canis Major. Subliem!

Een erg bijzondere avond, met bijzondere plekken en een onvergetelijke locatie. Roel op zijn idiote beschutte plekje, vlak voor een afgrond maar wel perfect voor Eta Carina. Fraaie beelden in Erics TeleVue en het scannen met de verrekijker. Michaels mooie 12” dobson die nét dat beetje meer laat zien en natuurlijk mijn eigen prachtige 10” gebouwd door Michael. Een wintermelkweg waar je “U” tegen zegt (als in: Hallo, U bent helder!) en obscure objecten zoals de gegenschein en zodiakaal licht alsof je tegen lichtvervuiling aankijkt. Superlatieven komen hier tekort om niet in herhaling te vallen.

Dag 3, zondag 14 maart
Met nog genoeg energie in het lichaam viel ik zondag niet zo heel laat het bed uit, en ben ik met Yvonne en Eric de eerste wandeling gaan maken. Via een steil pad lieten we na een tijdje de laatste vormen van menselijke aanwezigheid achter ons, op de paden na. Dit bracht ons in een mooi bosrijk gebied met zowel vlakke als steile paden en mooie uitzichten. Eric de worstenman had een fijne worst meegenomen, die we boven soldaat hebben gemaakt alvorens terug te gaan. Die avond zijn we bij senõr Martin Lopez gaan eten. Dit “tapas” restaurant had Yvonne uit een boekje wat verstrekt wordt bij het huisje. Dit boekje is opgesteld door allerhande toeristen en de eigenaren van de huisjes. Het restaurantje van Martin kun je het best omgeschreven als een boek wat je niet op zijn kaft moet beoordelen. De reclameplaat aan de kant van de weg is een platgeslagen en beschilderde golfplaat, er staat een met kwast geverfde BMW voor de deur en je eet aan een plastic tafeltje. Het eten wordt notabene geserveerd in tupperware en echte bierglazen heeft de beste man niet evenals zorgvuldig uitgezochte terrasverlichting. Wat Martin wél heeft, is een vrachtwagen vol aan charme en de gave van het koken. We hebben hier heerlijke konijn in saus gegeten met gekookte zoute aardappels in schil, gevolgd door gekruide geit- en varkensvlees met als toetje een verrukkelijke zelfgemaakte chocoladepudding (ook in tupperware).

Die avond was een rare nacht met korte opklaringen en zijn we bij het huisje gebleven. Helaas trok het niet echt open, en verkozen we de afwisselende wolken voor ons bed. Achteraf gezien niet echt zo heel handig.

Dag 4, maandag 15 maart
Die maandag zijn we met een kleine groep Los Llanos in gegaan, om voor Maayke nieuwe wandelschoenen te halen. Haar oude waren gescheurd op vakantie, dus dat was broodnodig. In Los Llanos zelf zijn we nog erg bijzondere bomen tegengekomen en stonden de jachtgeweren in een winkel achterin de rij bij het kinderspeelgoed. Leuk! In Los Llanos ook nog langs de Hyperdino voor ingrediënten voor de pasta die avond, die Eric ging maken. In het huisje is Eric vervolgens aan de slag gegaan voor de saus die daarna de hele middag moest pruttelen. Dus, met zijn allen naar de piratenkloof! In een natuurlijk gevormde baai (volgens mij is dat vrijwel overal op La Palma, behalve in Santa Cruz) zijn nog aanwijzingen te vinden van de aanwezigheid van de laatste piraten op La Palma (zoals rode wijnflessen uit 2007). Bovenaan bij de parkeerplaats staat tevens een rots die direct uit een Lego bouwwerk lijkt te zijn gekomen. Vanaf hier hebben we in de verte ook nog een grote school dolfijnen langs zien komen. Na een korte afdaling kwamen we aan in de kloof zelf, waar nog oude strandgebouwen staan. Maar waarvoor? Geen idee! De zee was vrij rustig dus hebben Roel, Norbert en ik een heerlijke duik gemaakt in het warme, blauwe en diepe water. Langs de rotsen kropen de krabben, waaronder een aantal prachtig gekleurde. Fel rood en oranje poten, een donkerrode met groene rug, en blauw en paars rond de ogen. Deze waren duidelijk groter dan hun grijze soortgenoten die hun omringde, en sprongen van rots tot rots!

Waarneemavond 2
Terug bij het huisje rook het terras al naar de pasta saus, en ging Eric de laatste hand leggen aan het eten terwijl ik even op bed kroop. Een uur later was het eten klaar, wat erg goed smaakte en helemaal op ging. Na wat uitbuiken weer het terras op met de kijkers, maar ook deze avond begon heel erg bewolkt. Toen het even later weer opklaarde en we weer een half uurtje stonden, trok de dikke bewolking weer binnen en dat leek niet weg te gaan. Eric en Roel zochten hun bed op, terwijl ik met Michael en Yvonne en een fles Whiskey buiten bleef zitten praten. Dit werd kwart voor 5! Helaas zagen we rond half 4 dat het helemaal opgeklaard was, maar na al die whiskey en zo laat was dat niks meer. Gelukkig was het erg gezellig en dan is een gemiste heldere nacht niet zo erg.

Dag 5, dinsdag 16 maart
Dinsdag begon wat vroeger dan gepland, maar Yvonne, Eric en ik wouden een stevigere wandeling gaan maken op het noordelijke deel van het eiland. Deze wandeling bracht ons door een gevarieerd bos waar je je, met de mist, in het begin af en toe in Peru leek te wanen (niet dat ik daar ooit ben geweest, maar als je de serie Earth van de BBC hebt gekeken snap je wat ik bedoel). Verderop in de tocht zit je echter echt in de bossen en volgt het pad grotendeels uitgesleten rotsen door water. Het was hier dan ook vrij vochtig, maar wel erg mooi met lianen, grotten en rotswanden.

In verband met de aanhoudende slechte avonden besloten we die avond weer naar de top te gaan, en deze keer wat vroeger om ook de zonsondergang er mee te maken. Schijnbaar is het 5 dagen van het jaar bewolkt boven de 2000 meter op La Palma, en net vandaag was zo’n dag. We hebben 2 uur gewacht, maar het werd maar niet beter. Terug naar het huisje klaarde het halverwege toch weer op, en hebben we nog even langs de kant van de weg gestaan. In de hoop dat het goed bleef reden we door naar het huisje, waar het echter wel weer slecht was. Roel en ik zijn toen naar bed gegaan (ik was kapot), maar Michael en Eric hebben nog een erg goede nacht gehad! Helaas voor ons, geluk voor hun!

Dag 6, woensdag 17 maart
Op deze dag hebben we 2 kortere maar mooie wandelingen gemaakt in het gebied boven onze huisjes. Allereerst een uitzicht locatie vanwaar je de caldera in kijkt. We waren hier net op tijd, omdat de bewolking met rasse schreden toe nam en in een kwartier het zicht volledig verhulde. En toen we weer terug liepen naar de auto’s, liepen we de bewolking zo weer uit. Het blijft een gek eiland! Hierna zijn we naar de locatie gereden waar Yvonne, Eric en ik op zondag al heen waren gelopen. We zijn nu echter nog wat verder doorgelopen. Na de wandeling zijn we wederom bij Martin gaan eten, waar we weer konijn in saus bestelde, maar nu ook konijn met knoflook. Helaas had Martin vandaag geen pudding, maar we hebben weer heerlijk gegeten. – PATS – “Natoerliek” (voor insiders).

Dag 7, donderdag 18 maart
De laatste avond, de laatste kans. De hele dag hielden we het weer in de gaten, en heb ik een rustdag genomen. Wat hagedissen gefotografeerd en wederom naar de piratenbaai met Roel en Norbert om te zwemmen. Ditmaal was de zee echter veel en veel ruiger, wat het eigenlijk alleen maar leuker maakte. In de dansende branding zwemmen en vervolgens van de rotsen afduiken, dat was wat ik nodig had! Helaas bleef de hele dag erg wazig door stof uit de Sahara. Nog voor het duiken was er overigens ook een prachtige zonnehalo zichtbaar, die uiteraard op de gevoelige plaat is vastgelegd. Yvonne, Michael en Eric zijn die dag wezen lopen op de caldera, wat ik graag ook had willen doen. Maar met het oog op de avond leek me dat geen goed idee. Dat verhaal had overigens nog een staartje, wat Eric of Michael vast nog wel verteld.

Die avond heb ik samen met Maayke een salade en rijst met kip, mosterd en honing klaargemaakt. De inductie plaat in het huisje is helaas vreselijk om op te koken, maar het ging nog wel. Tijdens het eten zagen we al dat het een vreselijke nacht ging worden. Veel wind (wel warme) en stof vanuit de Sahara zorgde voor een zeer slechte transparantie.

Waarneemavond 3
In de hoop dat het nog beter werd ging ik om half 10 naar bed, en de rest volgde niet veel later. De wekker stond om half 3, en om 3 uur stond ik met Roel en Eric buiten. Eric was echter moe, en had 1 goede avond meer dan ons. Begrijp me niet verkeerd, de avond was nog steeds bagger. Maar Roel en ik MOESTEN wel. Dus stonden we met een idioot slechte transparantie waar te nemen, maar hebben we wel veel plezier gehad. Schorpioen in zijn geheel ruim boven de horizon, de Boogschutter op zijn hielen en de zomermelkweg dwars door het stof heen. Soms trokken delen dicht, dan pakten we een ander stuk. En zo hebben we het langzaam licht zien worden, en verdwenen de sterrenbeelden weer tegen de lichtblauwe (13) achtergrond.

Dag 8, vrijdag 19 maart
Vanuit het waarnemen direct door naar de dag, zonder te slapen. Dat had ik nog nooit meegemaakt, en het is een rare ervaring. Normaal is het je dag beleven, en dan waarnemen en slapen. Nu exact andersom. Maar de spullen moesten gepakt worden, want we moesten om 10 uur uit de huisjes zijn. Van daaruit zijn we naar Los Cancajos gereden waar we nog op het strand hebben gelegen, gezwommen, en wat gegeten. Zo halverwege de middag weer naar het vliegveld, de auto’s afleveren en wachten. Door de slechte transparantie had onze vlucht wat vertraging, maar omdat we wind mee hadden kwamen we zelfs nog eerder aan dan gepland. Uit het vliegtuig stappend kwamen we Sidney nog tegen die ons vriendelijk begroette en daarna door naar de bagageband.

Bij het allerlaatste poortje stond er nog bewaking, en net toen ik de deur door wou lopen ging deze dicht en stapte een bewaker voor mijn neus;

“Waar komt de reis vandaan meneer?”
*Uh.. Uuuuhhh? La Palma!*
“Heeft u nog iets om aan te geven meneer?:”
*Ja, een toblerone!*
“Ok, u mag doorlopen!”

Het afscheid nemen was al gebeurd, dus het was tijd om naar huis te gaan…

Yvonne en Michael, bedankt voor de organisatie!! Ik heb echt een top vakantie gehad en ga heel graag nog een keer met jullie mee. Het was reuze gezellig en ik heb er 2 goede vrienden bij. Joepie!! Ik bevriend graag!! Maayke en Roel waren natuurlijk al goede vrienden, maar ik heb het gevoel dat dit alleen maar sterker is geworden. En Pim heeft zich belachelijk gedragen. Belachelijk uitstekend dan wel te verstaan!

Verder heb ik tevens genoten van de rest van de groep! Eric, roomie, bedankt voor je scherpte en pasta! En Norbert en Demelza ook voor de gezelligheid (hoewel we jullie weinig hebben gezien).

Waarnemingen

Zaterdag 13 maart – Op de berg
M83, 22mm – Groot ovaalvormig stelsel met heldere maar zachte kern. Hint van spiraalarmen die perifeer beter naar buiten kwamen. De laatste Messier die ik nog moest, op een ideale locatie. Zeer makkelijk te vinden, hoewel ik moest wennen aan de oriëntatie van de sterren.

Omega Centauri (NGC 5139), 13mm – Belachelijk! Bijna beeldvullende bolhoop die oplosbaar is tot in de kern. Ontelbare sterren die onderling her en der kleine hoopjes vormen. Subtiele kleurverschillen tussen de sterren zelf. Het object lijkt licht ovaal maar is wel egaal in verloop en heeft geen bijzondere “structuren” zoals de X vorm van M13. Door zijn egale helderheid kan ik me voorstellen dat je andere bolhopen mooier vind, maar je kan niks dan puur ontzag hebben voor het formaat van Omega Centauri. Een bolhoop die simpelweg als wazige ster aan de horizon verschijnt.

M51 (the Whirlpool galaxy), 13mm – Zeer duidelijk sterrenstelsel en erg hoog aan de hemel. In de 22mm LVW was de brug al goed te zien, maar in de 13mm toonde het stelsel pas echt wat het waard was. Stofbanden die direct uit de kern tevoorschijn komen en splitsen. Een van de grotere armen spiraalt vanuit de kern naar buiten en sluit aan op de brug waar het 2de stelsel aan vast kleeft. Een object die je in Nederland ook wel kan zien, maar niet zó ontzettend mooi.

Centaurus A (NGC5128), 13mm – Twee heldere vlakken/halo doorbroken door een donkere stofband welke vervolgens zelf splijt aan het einde. In de donkere stofband zelf is vlakbij de splitsing ook een inhammetje te zien. Prachtig stelsel met een unieke vorm, en erg helder! Het ene vlak overigens helderder dan de andere.

M104 (Sombrero), 13mm – Dikke heldere kern met donkere stofband voor de kern langs. Het licht verspreide zich in een steeds dunner wordende streep aan alle kanten langs de donkere band uit. Erg breed object!

M42, M43, NGC 1981, 22mm – Enorm uitgebreide nevelstructuur met meerdere heldere vlekken die “achter” de donkere band tussen M42 en M43 vandaan komen. De nevel die M42 vormt is niet alleen uitgebreider maar toont ook extra uitlopers, en alle andere uitlopers lopen simpelweg verder door. Vanuit de donkere band tussen M42 en M43 loopt een iets minder donkere band (“cone”) naar het trapezium toe. De nevel zelf toont veel structuur in de vorm van vlekkerigheid en strepen, ook ver uit de “kern”. Als er een nevel is waar ik het gevoel krijg dat ik een groene kleur zie, dan is het M42. M43 vormt hier duidelijk een nevel op zich door de helderheid en de scheiding van de donkere stofband. Niet veel verderop is ook “the Running man” duidelijk te zien. Een X vorm in een zwakke nevel omringt door een kleine open hoop, hoewel ik niet zeker weet of het zelf wel een open hoop is.

NGC4038/4039 (Antennestelsel), 13mm – Een duidelijk nevel die direct doet denken aan de vorm van een kaasvlinder (in de woorden van Roel). Na lang kijken zijn ook de 2 uitlopers zichtbaar. Eerst perifeer, daarna direct. Boeiend object wat ook wel de tijd verdient even wat langer te bekijken.

Tevens heb ik deze avond waarnemingen gedaan van de 2 bekende triplets in Ursa Major en Leo, maar deze heb ik niet genoteerd. Wel kan ik vertellen dat M82 structuur IN de donkere stofband leek te tonen, en dat de NGCtjes heldere Messiers an sich waren.

Maandag 15 maart – Tussen de wolken door
NGC2362, 22mm – Open sterrenhoop met zeer heldere ster in het midden omringd door zo’n 20 á 30 andere goed op te lossen sterren. Makkelijk maar leuk object.

NGC 2354, 22mm – Oninteressant, zwak maar grote open sterrenhoop. Rustige kern met 4 redelijk heldere sterren buitenom en enkele minder felle sterren ertussen.

B33 (Paardenkop nevel), 22mm > 13mm + UHC – Zwakke donkere nevel waarvan de neus naar HIP26756 wijst en het donkerste deel is nog wel de bovenkant van de manen. De nevel is zowel in de 22mm als de 13mm te zien en een UHC maakt geen verschil. “Onder” de kop is er neveligheid te zien wat achteraf NGC2023 blijkt te zijn.

NGC2023, 13mm – Kleine maar opvallende neveligheid “onder” de ster HIP26816 en B33.

NGC2024, 22mm – Zeer makkelijk te doen onder deze hemel, zelfs overduidelijke structuren met Alnitak nog in beeld. Zodra je deze echter buiten beeld zet worden de structuren nog duidelijker en begint het bijna op een foto te lijken. De 3 lobben veranderen in 4 lobben, met 1 grote lob aan de kant van alnitak en 3 aan de andere kant.

NGC2244 (Rosette nevel), 22mm – Prachtige heldere open sterrenhoop die al met het blote oog zeer goed te zien is. Omgeven door heldere nevel met verdikking naar het noorden en past eigenlijk net niet in het beeldveld.

Donderdag 18 maart – Zéér slechte transparantie
M4, 22mm – Grote bolhoop met veel voorgrontsterren waardoor hij een erg “open” karakter krijgt. Smalle lijn van heldere sterren in de ern van NW naar ZW.

NGC5897, 22mm – Zeer zwakke maar grote bolhoop, door wisselende transparantie soms zelfs alleen perifeer te zien. Wil ik graag nog eens doen op een betere nacht.

NGC4565 (Needle galaxy), 22mm – Brede zéér afgeplatte schijf met felle opgezwollen kern die strak doormidden wordt gesneden door opvallende donkere stofband. Ook deze zou ik graag nog eens zien op een betere nacht.

NGC6231, 22mm – Heldere open sterrenhoop met 3 uitlopers van sterren.

M8, 22mm + UHC – Zéér uitgestrekte bijna beeldvullende nevel die de sterrenhoop volledig opslokt op misschien 1 of 2 sterren na. Grote minder felle boog van nevel omringt van W naar O en N naar Z het helderste deel van de nevel inclusief 2 heldere sterren. Bijna fotografisch, en dat met zo’n slechte hemel.

M20, 22mm – (Zie Roel; Lobben, lobben, lobben) Veel neveligheid rondom de 2 helderste sterren maar die zijn wel duidelijk gescheiden door een donkere stofband die zelf ook uitlopers heeft.

 

Eén reactie op “Verslag vakantie La Palma 2010”

  1. Vakantie zegt:

    Erg leuk en interesant verhaal. Indien je nog meer reizen gaat maken, dan zie ik graag een nieuwe verhaal.