Mijn eerste duik in Virgo

Het sterrenbeeld Maagd, mijn sterrenbeeld. Dit klopt wel, want over zo’n maand of 5 en een half wordt deze jongen weer een jaar ouder. Nooit eerder was ik dit gebied ingedoken, maar nooit eerder was ik ook zo gedreven in het loggen van Messiers. Dat ik dat nu wel doe, blijkt al uit het feit dat ik nog maar 50% van de tijd messiejur zeg in plaats van mesjee. Een ander opvallend feit is dat het vinden me steeds beter af gaat. Maar voordat we Virgo induiken, eerst een omweg via Ursa Major en Leo.

Want na de vruchtvolle doch vage avond van gister leek het mij een goed idee enkele Messiers voor de zekerheid nog een keer te loggen. Te beginnen met M97 en M108. Nu veel duidelijker dan gister, met name M108. M97 toonde ook twee “inkepingen” met het UHC filter en het 13mm oculair. M108 is langgerekt en oogt edge on, tevens lijkt het centrum iets uit het midden te liggen (wat blijkbaar niet zo is). In tegenstelling tot gister was perifeer kijken ditmaal niet nodig.

Ook het Leo quartet vond ik belangrijk gezien de magere waarneembaarheid van gister. M105 en NGC3384 lagen ditmaal veel duidelijker bij elkaar, en nu bleek dat de NGC de helderste van de twee is, niet M105. Ook M95 en M96 lieten meer zien, en waren nu behalve 2 vage vlekjes echte ovalen met kernen waarvan M96 de duidelijkste en grootste is.

In Coma Berenices stonden ook nog twee Messiers, en omdat ik niet zeker wist of ik ze al had heb ik deze ook meegenomen. Maar goed ook, want een snelle check toont mij dat beide objecten nog niet op mijn lijst stonden. M35 is een bolhoop en toont zich in de refractor als middelmatig heldere en kleine bolhoop. Er zijn geen individuele sterren te onderscheiden, maar het is wel een leuk hoopje zo. M64 toont wat meer, dit redelijk heldere stelsel heeft een duidelijke donkere band vooraan, en lijkt zo nog meer edge on dan hij eigenlijk is.

Zwembroek aan, duikbril op, bips naar achter en handjes gevouwen… *plons*.

M85, na nader onderzoek blijkt dit een elliptisch stelsel, en dat kwam ook wel naar voren uit de waarneming. Bij perifeer kijken vormt de kern een heldere pit die bij direct kijken veel vager wordt. Ik dacht zelf eerst aan een face-on stelsel. Het stelsel is overigens goed vindbaar met behulp van een aantal sterren, en leid je zo mooi het Virgo cluster in.

M100 is idioot zwak! Wel redelijk groot en duidelijk een face-on stelsel zo zwak. Maar M98 is nóg zwakker dan M100, waar houdt dit op? Het stelsel staat ook veel schever dan M100 en doet stilletjes denken aan M82 maar dan veel zwakker. M99 is vervolgens even zwak als M100 en is ook aardig groot.

M88 léék edge-on, maar is gewoon een face-on stelsel. Dit eveneens zwakke stelsel heeft me dus mooi even in de maling genomen. M91 lijkt vervolgens M98 naar de kroon te stijgen qua vaagheid maar is bij direct kijken veel makkelijker te zien. Als laatste sluit ik af met M90 en M89. M90 heeft een heldere pit als kern die wel wat weg heeft van een klein sterretje, ware het niet voor de omliggende neveligheid. M89 lijkt een face-on in bolletjeskostuum, maar is weer een elliptisch stelsel.

Hierna werd het ook tijd om op te ruimen. De klok stond reeds op half 12 dus dat betekende toch al snel weer 2,5 uur waarnemen achter de rug. En Virgo is leuk, maar best vermoeiend. De score? 10 nieuws Messiers (Joost, ik had M53 dus ook nog niet!). Ik heb snel nog even Ceres geprobeerd, maar dat werd niks zonder duidelijk zoekkaartje.

In de auto schrokte Roel en ik de laatste chocolat-chip-cookies op, en toen was de avond weer voorbij.

Er was echter nog één ding te doen; Een verslag schrijven.

Het sterrenbeeld Maagd, mijn sterrenbeeld….

 

Comments are closed.