Messiers waarnemen bij een mag 4/5 hemel kan prima!

Afgelopen dinsdag werd het helder, met een goede transparantie en seeing in het begin van de avond. Ik had echter een afspraak waar ik niet onder uit kwam, en daarom heb ik de camera maar laten lopen. Bij thuiskomst ben ik hiermee doorgegaan, want de transparantie was sowieso wel hard achteruit gegaan. Niet dat dit goed is voor fotograferen, alleen in waarnemen had ik ook geen zin meer.

Gister was het ook helder, maar bleef hier de bewolking gedeeltelijk hangen, en zag ik de transparantie al eerder op de avond achteruit gaan. Dus zo erg vond ik het niet dat ik ook gisteravond niet achter het oculair kroop, maar zonder dubbele gevoelens achter het gobord.

En vandaag was het zowaar weer helder en had ik helemaal niks! En dat betekent dat iedereen in huize Lantinga het maar even moet accepteren dat zoveel mogelijk lichten uit gaan. Ook de gordijnen gaan dicht en wee degene die ze weer aan zet. In het begin leverde dit toch wat verontwaardiging op, maar inmiddels weet iedereen hier alles op de tast te vinden. Toen ik begon met waarnemen floepte constant het licht aan als er drinken in de keuken werd gepakt, maar nu schuifelt zelfs mijn vader in het donker rond!

Voordat het goed donker werd ben ik nog even naar de Praxis gefietst voor hout en heb ik de lijnen uitgetekend voor de vangspiegelkooi voor de dobson. In de tussentijd stond mijn refractor alvast een beetje op temperatuur te komen en werd het langzaam donker. Nog snel even een lijstje gemaakt van ontbrekende Messiers en opgezocht welke eventueel zichtbaar zouden zijn. Tijd om naar buiten te gaan!

Buiten gekomen bleek dat de transparantie absoluut niet zo was als in het begin van de avond 2 dagen geleden, maar de seeing was wel goed. Geen fonkelende sterren, maar strakke puntjes. Grensmagnitudes lagen echter wel op 5 in het zenith en 4 op circa 35 graden boven de horizon. Als eerst maar even naar Orion, nu het nog kan. Voor je het weet zakt onze held immers weer voor een paar maanden onder de horizon. Naast M42/43 was ook de neveligheid die de running man vormt zwak zichtbaar. M42 toonde een mooi trapezium maar ik heb geen poging gewaagd de E of F ster te onderscheiden. Puur even genieten van de nevel en de structuur, om vervolgens M35 in Tweelingen er nog even bij te lappen. Deze stond een stuk hoger en bood beduidend meer. Ik vind M35 toch een erg mooie open sterrenhoop welke op deze avond zo’n 100 รก 150 sterren liet zien.

Nu was het echter tijd voor nieuwe Messiers in Ursa Major. Als eerste, M108. Maar dat werd M97, omdat ik de twee door elkaar had gehaald. M97 (Owl) is beduidend helderde dan M108. Waar M97 een mooie ronde nevel vormt met een helder centrum toont het sterrenstelsel M108 vrij weinig. Sterker nog, perifeer waarnemen was noodzakelijk! M97 knalde er met een UHC filter nog eens extra veel uit.

Ook M106 stond nog niet op mijn lijst, nu wel! Een vage pit omringd door neveligheid zonder structuur, maar wel een duidelijk idee van de orientatie. Ook dat het een lichtelijk scheefstaand face-on stelsel is (heet het dan wel face-on?) was te zien. Niet ver van M106 ligt ook nog M94. Hoewel deze al op mijn lijst stond, wou ik hem niet laten voor wat het was. Deze toewijding werd nauwelijks beloond, want veel meer dan een verassend heldere kern met wat neveligheid kreeg ik niet te zien. Toch is M94 een makkelijk object, zelfs op een locatie als Apeldoorn met deze transparantie.

En dan 2 bekende, of eigenlijk 3, het Leo triplet! Hoewel ik dit trio al vaker had gezien, heb ik ze nog nooit gelogd. En daar was het mooi de tijd voor. Leo stond al de hele avond achter het huis, dus daarom ben ik eerst nog maar even met de hond gaan lopen. Toen ik een half uur later terug kwam, stond Leo ook alweer een stuk hoger en kon ik de stelsels snel vinden. Ze staan tamelijk dicht op elkaar, en zijn daarmee goed te vergelijken. Ze leken dan ook wel heel erg op elkaar. Twee vlakke egale stelsels waarbij M66 de helderste kern heeft, ondanks een afleidend zwak sterretje naast de kern.

Maar in Leo staat nog een triplet! M105, M96 & M96. Eigenlijk een quartet, want NGC3384 staat er ook bij. De stelsels zijn echter veel zwakker, waarvan M105 nog de helderste is. De naastliggende NGC was echter ook zwak te zien nadat ik hem eerst perifeer zag. Misschien dat doordat de stelsels zo kort op elkaar liggen dat ik ze daarna duidelijk samen zag. M95 & M96 vielen heel erg tegen. Beide stelsels verdwenen haast bij direct kijken, en floepte bij perifeer kijken weer tevoorschijn.

En dat levert mij een score op van 8 nieuwe Messiers!

*Disclaimer: Bijna alle waarnemingen zijn gedaan met mijn 22mm oculair, alleen M97 en M108 heb ik ook met de 13mm bekeken. Aan bovenstaande feiten kunnen geen rechten worden verleend.

 

Comments are closed.