First Light 127mm

First light 127mm

Sinds de 127mm refractor daadwerkelijk van mij is, heb ik er nog geen enkele keer serieus mee waar kunnen nemen. En ik heb hem nu toch al wel een maandje of 2. Gelukkig was ik vandaag op tijd terug uit Maastricht om het forum te lezen. Starparty! De voorspellingen zagen er goed uit, dus om kwart voor 9 verscheen Roel voor de deur. De boel ingeladen, en op weg naar onze plek nabij Kootwijk. Dit keer met de Ford Fiësta in plaats van de Opel Kadett, waardoor we nog sneller in kootwijk waren.

De 127mm onder een donkere hemel

De 127mm onder een donkere hemel

Op de plaats van bestemming stond Patrick er al met Ronald, een goede vriend van hem, en Sterrenkijker met aanhang. Op de heenweg kwamen we veel mist tegen, maar gelukkig was dat er niet op de parkeerplaats. De lucht was helder, en dus konden we alles opzetten. Wat me heel erg beviel, was dat de hele set-up binnen no-time staat, en direct klaar is voor gebruik. Ik had de kijker thuis al uitgebalanceerd in de buisringen en de zoeker uitgelijnd. Grootste voordeel is misschien nog wel dat ik nauwelijks afkoeltijd nodig heb. Als eerste object koos ik Alcor en Mizar, omdat ik dit een makkelijke (drie)dubbelster vind om op scherp te stellen. Het beeld zag er erg fijn uit. Na het scherpstellen zwaaide ik de buis in de rondte en omhoog, want in het zenit stond Andromeda, en daar was ik toch wel heel erg benieuwd naar. En ik werd niet teleurgesteld, een duidelijk schijf met een heldere kern + volgstelsel M110 in het 35mm oculair. Volgend object, het dubbelcluster! Ik had deze thuis al eens in de kijker gehad toen ik de telescoop nog te leen had, maar dit was natuurlijk nog véél mooier! Met het 25mm oculair een beeldveld vol scherpe puntjes. Heerlijk! Na het dubbelcluster dan eindelijk eens goed, en door mijn eigen kijker, de Orionnevel. Door Patricks dobson had ik hem vlak ervoor al gezien, dus nu kon ik mooi vergelijken. En wederom werd ik niet teleurgesteld! De zeer duidelijke structuur en het herkenbare trapezium sprongen eruit. Met zowel het 35mm als het 25mm oculair een heerlijkheid om naar te kijken. Vervolgens richtte ik mijn kijker weer naar het zenit, dit keer voor de Pleiaden. En ook nu kan ik niet anders zeggen dan dat ik erg tevreden ben. De Pleiaden paste perfect in het beeldveld. Ik heb deze sterren al door meerder kijkers gezien, maar misschien is een shorttube refractor wel gewoon dé kijker voor de Pleiaden?

En dan nu het hoogtepuntje van de avond. Het wachten was natuurlijk nog even op Saturnus, en eindelijk verscheen er dan aan de horizon tussen de bomen een helder puntje. Dit kon eigenlijk niet anders dan Saturnus zijn. En eindelijk, na al die tijd, kan ik met trots zeggen dat ik Saturnus heb gezien. Ik heb hem in een 35mm, een 25mm en een speciaal planetenoculair (6,5mm) van Patrick bekeken. De laatste scoorde ook daadwerkelijk het best! Wat een geweldig gevoel weer om naar een andere planeet te turen. Mijn volgende wens is het zien van de Cassinischeiding. Omdat Saturnus nog erg laag stond misten we veel detail, en toen we later nog eens kijken was Patricks oculair helaas beslagen. Maar wat heb ik genoten!

Kortom, een geslaagde avond, en een geslaagde test met de telescoop. Het was weer oergezellig met koek, warme chocolademelk en gewoon heerlijk genieten.

 

Comments are closed.