Mijn allereerste (niet) waarneming

geen sateliete gezien

In 1993 zijn wij voor 6 weken op vakantie geweest in Canada, ik was toen 8. Van die vakantie kan ik me een aantal dingen nog heel goed herinneren, en één herinnering daarvan is dat ik door een telescoop heb gekeken. Niet door een grote kijker op een enorme montering, of een middelmatige newton, maar door een kleine uitschuifbare refractor. Typisch zo’n ding wat mensen kennen als dé telescoop, of anders wellicht als dé piratentelescoop. Het type waar voorwerpen als telescoophengel naar vernoemd zijn. Zwart met zilveren randen. Hoe het ding presteerde weet ik natuurlijk niet meer, ook niet of het echt stevig was, maar wel dat ik vol ontzag naar de vele sterren heb gekeken. De locatie was dan ook niet verkeerd, midden in de bossen en tussen de bergen in British Columbia, minimaal 60 kilometer bij een grote stad vandaan, vlakbij Sicamous. De kijker behoorde aan een Canadees toe, die daar naast ons in een caravan op het strand van het meer stond. Hij vertelde me dat je soms ook satellieten aan de hemel zag, en schijnbaar heeft mij dit genoeg geboeid om te noteren. We moesten namelijk destijds van onze ouders dagverslagen schrijven. Destijds erg vervelend, maar nu ben ik er heel erg blij mee. De volgende “entry” vond ik terug in het boekje. Op 19 juli 1993 staat namelijk de volgende tekst:

“‘s’ Avonds mocht het vuur aan, geen sateliete gezien.”

Een heerlijke niet waarneming dus. Geen woord over de sterren, die ik me toch nog zeker wel kan herinneren. Maar een duidelijke notitie dat ik die avond geen satellieten heb gezien. Goed gedaan 8-jarige Steem! Met je spietboot.

 

Comments are closed.